My UnSutured Life

Unang araw ng Hunyo ngayon. Mahigit sa dalawang linggo na akong nagtatrabaho sa Center for Media Freedom and Responsibility. Tulad ng mga nakaraang araw, pagkarating sa opisina ay binuksan ko ang desktop p.c. na nakatakda sa akin. Matapos, naglog-in ako sa  Yahoo! messenger.

Ilang saglit ay may nag-iwan sa akin ng mensahe: "Nasa CMFR ka na daw?" Si Lawrence, upper classman at orgmate ko sa UP CMC. Sabi ko, "Oo, bakit po?" Sabi niya,"wala lang. Bagay ka diyan." Isa lamang ito sa mga reaksyong mala-I-told-you-so na natanggap ko mula sa mga kaeskwela ko nang malaman nila na nasa CMFR na ako. Siguro, dahil parang halos dalawang taon na akong nagtatrabaho sa CMFR. Scanner kasi ako sa JVO noong 2005 at 2006, at dito din ko din isinagawa ang internship. Alam ko naman na walang masamang ibig pakahulugan ang mga kaibigan ko. Natutuwa nga sila at natupad ang kagustuhan ko na magtrabaho sa isang NGO na tunay na tumutulong sa lipunan.

Bago pa kasi kami magtapos ay binabanggit ko na sa aking mag kaibigan na baka hindi ko magustuhan ang buhay sa isang multinational company o kaya sa isang PR firm. Hindi sa hindi ako palakaibigan at matiisin. Hindi ko langkayang sikmurain na pumasok sa isang trabaho na hindi ko maaaring maipagpatuloy ang laban na sinimulan ko noong ako ay nasa UP pa. Hindi ko din kayang talikuran ang mga aral mula sa pakikipaglaban namin sa mga mapang-aping grupo sa lipunan. Hindi ko din kayang kalimutan ang mgaturo ng mga propesor ko sa CMC tungkol sa etika at prinsipyo.

Maliban dito ay gusto ko ring maisagawa ang mga natutunan ko sa aking kurso, ang Pamamahayag. Hindi man sa dyaryo ito o sa telebisyon ito, sa tingin ko ay mas higit na maisasabuhay ko ang pagiging tunay na "watchdog" ng lipunan rito.

Sa mga susunod na post ko na lang ikukwento ang buhay dito. Mabuhay, mga kasama! Serve the People!

Kailangan ko ang lahat ng tapang sa mundo para magawa kong ipagtapat kung ano ba talaga ang nararamdaman ko. Ewan ko ba kung bakit napakahirap. Ito naman ang katotohanan. Tila kasi sa lipunang ito ay mas madali pa ang pagtalikod sa nararamdaman kaysa magtapat. Dahil siguro ito sa patriyarkal na pananaw na nananaig sa ating lipunan at naipunla sa ating isipan.

Pero ngayon na ang panahon para basagin ang pananaw na ito. Alam ko na sa pagiging tapat ko lang makakamit kung ano ba talaga ang nais ko at magiging madali ang pagkilos ko. Bakit ka matatakot kung ang lalabas sa iyong bibig ay pawang katotohanan? Sabi ko nga sa isang kaibigan, "Paano natin maaabot ang pinapangarap kung tatalikdan natin ang katotohanan at magkukubli na lang sa mga kasinungalingan?"

We need a scientific, nationalist and mass-oriented education in this country.

My fellow graduates, we finished 16 years of formal education. And during this span of time, we saw how the present administration disregarded the rights of the people to education. We saw how certain persons manipulate the need for education for their own growth. We saw how the right to education was turned into a privilege for the sake of profit. We saw how important it is for a person to have a college diploma to survive in this country. Most importantly, we saw the importance of creating an education system that is scientific, mass-oriented, and nationalist in order to bring this country progress. Equipped with this knowledge and the skills needed, we should continue the fight — the fight to bring real progress in our education system and in our nation.

Let us now take this fight forward! FIGHT FOR GREATER STATE SUBSIDY FOR EDUCATION! FIGHT FOR OUR RIGHT TO EDUCATION! CALL FOR NATIONALIST, MASS-ORIENTED, and SCIENTIFIC EDUCATION SYSTEM!